علیرضا بیرانوند در دیدار ایران و بلژیک با واکنشهای سرنوشتساز و حضور مقتدرانه درون دروازه، یکی از چهرههای اصلی میدان بود؛ دروازهبانی که با دستکشهایش مسیر حملات بلژیک را بست و خیال خط دفاعی ایران را آسوده کرد.
تیم ملی ایران در شبی پرتنش و نفسگیر برابر بلژیک، نمایشی جنگنده و حسابشده ارائه داد؛ اما اگر قرار باشد از یک چهره بهعنوان ستون اصلی این مقاومت یاد شود، بدون تردید نام علیرضا بیرانوند در صدر قرار میگیرد. دروازهبان شماره یک ایران، با واکنشهایی مطمئن، خروجهای بهموقع و تمرکزی مثالزدنی، عملاً راه نفوذ مهاجمان بلژیک را بست و اجازه نداد فشار حریف به فروپاشی خط دفاعی ایران منجر شود.
بیرانوند در این مسابقه فقط یک دروازهبان نبود؛ او فرمانده خط آخر ایران بود. از همان دقایق ابتدایی، وقتی بلژیکیها با مالکیت توپ و حملات از عمق سعی داشتند دفاع ایران را باز کنند، بیرانوند با آرامش و تجربه بالای خود، جریان بازی را مدیریت کرد. چند مهار کلیدی او، بهویژه در موقعیتهای تکبهتک و ضربات از پشت محوطه، نقش مهمی در حفظ انسجام روانی تیم داشت. وقتی دروازهبانت اینچنین مطمئن ظاهر میشود، مدافعان هم با اعتماد بیشتری بازی میکنند.
نکته مهم درباره نمایش بیرانوند، فقط تعداد سیوهایش نبود؛ بلکه کیفیت حضورش در لحظات حساس مسابقه اهمیت داشت. او زمانهایی درخشید که ایران بیشترین فشار را تحمل میکرد. این همان ویژگی دروازهبانهای بزرگ است؛ دیده شدن در بزنگاهها. بیرانوند نشان داد هنوز هم یکی از مهمترین مهرههای تیم ملی در مسیر رقابتهای منتهی به جام جهانی ۲۰۲۶ است.
این مسابقه بار دیگر یادآوری کرد که ایران برای رسیدن به اهداف بزرگ، فقط به گلزنان و بازیسازانش متکی نیست. گاهی قهرمان واقعی، کسی است که پشت همه ایستاده و با دستکشهایش امید را زنده نگه میدارد. دیشب، علیرضا بیرانوند همان مرد بود؛ مردی که تنگه دروازه ایران را بست و اجازه نداد بلژیک بهسادگی از این گذرگاه عبور کند.
- نویسنده : محمد قنبری
