به گزارش خبرگزاری ورزش ایران (ایپنا)؛ تیم ملی والیبال ایران در لیگ ملتهای ۲۰۲۶ یکی از دشوارترین دورههای خود را پشت سر گذاشت؛ رقابتهایی که با تنها سه پیروزی، ۹ شکست و سقوط به رده نوزدهم رنکینگ جهانی همراه شد. این جایگاه برای تیمی که سالها در میان قدرتهای والیبال جهان قرار داشت، زنگ خطری جدی برای آینده این رشته محسوب میشود.
هرچند شرایط خاص آغاز فصل آمادهسازی را نمیتوان نادیده گرفت، اما نتایج بهدستآمده تنها محصول اتفاقات مقطعی نبود. همزمانی آغاز اردوهای تیم ملی با شرایط جنگی کشور، برهم خوردن برنامههای آمادهسازی، نیمهتمام ماندن لیگ داخلی و برگزاری تنها یک دیدار تدارکاتی پیش از شروع لیگ ملتها، بخشی از عواملی بود که روی آمادگی بازیکنان و هماهنگی تیم اثر گذاشت.
با این حال، نمایش تیم ملی در جریان مسابقات نیز فاصله قابل توجهی با انتظارات داشت. اشتباهات فردی متعدد، از دست رفتن امتیازهای ساده، افت تمرکز در لحظات حساس و نوسان محسوس عملکرد بین ستها، از مهمترین ضعفهایی بود که در اکثر مسابقات دیده شد. ایران در بسیاری از بازیها شروع امیدوارکنندهای داشت، اما نتوانست این روند را تا پایان حفظ کند و همین بیثباتی به مهمترین ویژگی تیم در این رقابتها تبدیل شد.
در شرایطی که برخی گمانهزنیها درباره تغییر کادر فنی مطرح شده بود، فدراسیون والیبال همچنان از روبرتو پیاتزا حمایت میکند. قرارداد این سرمربی ایتالیایی تا پایان سال ۲۰۲۶ اعتبار دارد و ادامه همکاری با او پس از آن نیز به ارزیابی عملکردش وابسته خواهد بود. این تصمیم نشان میدهد مدیران فدراسیون، ریشه مشکلات را صرفاً در نیمکت تیم ملی نمیبینند.
میلاد تقوی، رئیس فدراسیون والیبال، نیز بر همین موضوع تأکید کرده و معتقد است تغییر سرمربی بهتنهایی راهگشای مشکلات والیبال ایران نخواهد بود. او اعتقاد دارد پیش از هر تصمیمی باید مشکلات ساختاری این رشته شناسایی و برطرف شود.
یکی از مهمترین محورهای مطرحشده از سوی رئیس فدراسیون، افزایش چشمگیر قرارداد بازیکنان پیش از رقابتهای ملی بود. به گفته او، زمانی که برخی بازیکنان پیش از آغاز لیگ ملتها قراردادهایی در حدود ۲۰ تا ۲۵ میلیارد تومان امضا میکنند، طبیعی است که نگرانی درباره حفظ سلامت برای ادامه فصل باشگاهی نیز افزایش پیدا کند؛ موضوعی که به اعتقاد او نیازمند بررسی دقیق و کارشناسی است.
در سالهای اخیر نیز بارها دیده شده که حضور در اردوی تیم ملی یا بازی در لیگ ملتها، باعث رشد قابل توجه رقم قرارداد برخی بازیکنان شده است. هرچند این مسئله به معنای کمکاری ملیپوشان نیست، اما میتواند بهصورت غیرمستقیم بر میزان ریسکپذیری و تصمیمگیری بازیکنان در مسابقات اثر بگذارد.
آنچه از عملکرد تیم ملی در لیگ ملتهای ۲۰۲۶ برداشت میشود، این است که والیبال ایران برای بازگشت به جمع قدرتهای جهان تنها به تغییر چند بازیکن یا تعویض سرمربی نیاز ندارد. بازنگری در ساختار لیگ، شیوه تنظیم قراردادها، روند استعدادیابی، کیفیت اردوهای آمادهسازی و افزایش بازیهای تدارکاتی، مجموعه اقداماتی است که میتواند مسیر بازسازی والیبال ایران را هموار کند. در غیر این صورت، افت جایگاه جهانی ممکن است تنها آغاز یک روند نگرانکننده باشد.
- نویسنده : زهرا فغانی
