به گزارش خبرگزاری ورزش ایران (ایپنا)؛ تیم ملی پرتغال در نخستین بازی خانگی پس از خروج پرسر و صدای کریستیانو رونالدو از اردو، در ورزشگاه دراگائو پورتو مقابل نروژ قدرتمند قرار گرفت و به پیروزی ۲ بر یک رسید. نتیجه‌ای که برای پرتغال بدون رونالدو فقط یک برد ساده نبود و می‌تواند نشانه‌ای از آغاز یک دوره تازه در فوتبال این کشور باشد.
پیش از مسابقه، یکی از مهم‌ترین پرسش‌ها این بود که واکنش هواداران به غیبت رونالدو چه خواهد بود. آیا سکوها جای خالی کاپیتان تاریخی را یادآوری می‌کنند یا از تیمی حمایت خواهند کرد که حالا باید بدون بزرگ‌ترین ستاره چند دهه اخیر فوتبال کشورشان ادامه دهد. پاسخ هواداران در پورتو کاملاً روشن بود و پرتغال بدون رونالدو نه تنها با اعتراض گسترده‌ای مواجه نشد، بلکه از حمایت کامل تماشاگران برخوردار بود.
این حمایت در دقایق پایانی اهمیت بیشتری پیدا کرد. زمانی که فرانسیسکو کونسیسائو از زمین اخراج شد و پرتغال مجبور بود با یک بازیکن کمتر از برتری ۲ بر یک خود دفاع کند، صدای سکوها بیشتر شد. برای هواداران، نتیجه و کیفیت بازی تیم اهمیت بیشتری از غیبت ستاره‌ای داشت که سال‌ها چهره اول فوتبال پرتغال بوده است.
سه بازی، سه پیروزی برای پرتغال
البته هنوز برای قضاوت نهایی درباره پرتغال بدون رونالدو زود است. این تیم تنها سه مسابقه را بدون کاپیتان تاریخی خود پشت سر گذاشته، اما همین سه بازی برای ایجاد یک نشانه مهم کافی بوده است.
پرتغال در سه دیدار اخیر خود مقابل نروژ در اسلو، دانمارک و نروژ در پورتو به میدان رفته و هر ۹ امتیاز ممکن را به دست آورده است. این آمار نشان می‌دهد تیم نه تنها در نبود رونالدو دچار افت نشده، بلکه از نظر نتیجه‌گیری نیز روندی کاملاً امیدوارکننده داشته است.
تفاوت دیگر به شکل بازی مربوط می‌شود. پرتغال بدون رونالدو در مسابقات اخیر تیمی فعال‌تر و متحرک‌تر به نظر می‌رسد و بازیکنان بیشتری در جریان حملات و انتقال‌ها مشارکت دارند. این تغییر باعث شده ساختار هجومی تیم سیال‌تر شود و پرتغال بتواند با نفرات بیشتری به حریف فشار وارد کند.
راموس؛ مهاجمی که جای خالی رونالدو را پر کرده است
در میان بازیکنان خط حمله، گونسالو راموس بیش از همه مورد توجه قرار گرفته است. مهاجم پرتغال در هر سه مسابقه اخیر موفق به گلزنی شده و عملاً توانسته بخشی از مسئولیت‌هایی را که پیش‌تر بر دوش رونالدو بود، بر عهده بگیرد.
راموس فقط در محوطه جریمه منتظر توپ نمی‌ماند. او در جریان بازی حرکت می‌کند، برای دریافت توپ عقب می‌آید و با حضور مداوم در ساختار هجومی، ارتباط بیشتری با هافبک‌ها برقرار می‌کند. در بازی مقابل دانمارک نیز همین ویژگی به کمک او آمد و با یک حرکت خوب از میانه میدان، زمینه گلزنی خودش را فراهم کرد.
این ویژگی باعث شده پرتغال بدون رونالدو در خط حمله گزینه‌ای داشته باشد که می‌تواند با جابه‌جایی و تحرک، فضای بیشتری برای سایر مهاجمان ایجاد کند. راموس هنوز راه زیادی تا مقایسه با کارنامه تاریخی رونالدو دارد، اما عملکرد اخیرش نشان داده پرتغال برای پیدا کردن راه‌حل هجومی جدید دست خالی نیست.
ژائو فلیکس، ستاره‌ای که دوباره متولد شده است
ژائو فلیکس نیز یکی دیگر از برندگان بزرگ این دوره جدید است. او از زمان درخشش در بنفیکا در سال ۲۰۱۹ تا این اندازه آزاد و باانگیزه در ترکیب تیم ملی ظاهر نشده بود.
فلیکس در دیدار مقابل ولز، زمانی که رونالدو هنوز در ترکیب حضور داشت، گل پیروزی را به ثمر رساند. سپس در اسلو گل زد، در پورتو برای راموس پاس گل ارسال کرد و برابر دانمارک نیز پس از ورود به زمین به عنوان بازیکن تعویضی موفق به گلزنی شد.
حالا فلیکس باید به النصر برگردد؛ جایی که دوباره با رونالدو روبه‌رو خواهد شد. همین موضوع می‌تواند یکی از جذاب‌ترین اتفاقات روزهای آینده فوتبال پرتغال باشد، به‌خصوص با توجه به تغییراتی که در تیم ملی رخ داده و نقش پررنگ ژرژ ژسوس در این تحول.
ژرژ ژسوس؛ مرد اصلی تحول پرتغال
با وجود درخشش راموس، فلیکس، برونو فرناندز و ویتینیا، چهره اصلی این تغییر را باید ژرژ ژسوس دانست. سرمربی پرتغال پس از خروج رونالدو در شرایطی دشوار قرار گرفت، زیرا اگر تیم نتیجه نمی‌گرفت، بخش بزرگی از انتقادات مستقیماً متوجه او می‌شد.
اما پرتغال بدون رونالدو نتیجه گرفت و مهم‌تر از آن، فوتبال قابل قبولی ارائه کرد. ژسوس توانست در مدت کوتاهی ساختاری ایجاد کند که در آن مسئولیت‌ها میان بازیکنان بیشتری تقسیم می‌شود و تیم به جای تکیه کامل بر یک ستاره، از مجموعه‌ای از مهره‌های تأثیرگذار استفاده می‌کند.
این نمایش‌ها تفاوت محسوسی با فوتبال پرتغال در جام جهانی تحت هدایت روبرتو مارتینز دارد. در آن دوره، وابستگی زیادی به رونالدو وجود داشت و تیم در بسیاری از مسابقات نتوانست از نظر تاکتیکی به سطح انتظارات برسد.
ژسوس همچنان با احترام از رونالدو صحبت می‌کند و نمی‌توان نقش تاریخی شماره ۷ را در موفقیت‌های پرتغال نادیده گرفت. با این حال، رونالدو اردو را ترک کرده و گفته در زمان مناسب درباره دلایل تصمیم خود صحبت خواهد کرد. در همین فاصله، تیم ملی با سرعت زیادی مسیر تازه‌ای پیدا کرده است.
لیگ ملت‌ها از تورنمنت‌های محبوب رونالدو محسوب می‌شود و او دو بار با پرتغال قهرمان این مسابقات شده است. با این حال، پرتغال بدون رونالدو در سه بازی اخیر تمام امتیازات ممکن را گرفته و کیفیت بازی‌اش نیز هواداران را امیدوار کرده است.
هنوز نمی‌توان از پایان دوران رونالدو یا تضمین موفقیت پرتغال در آینده صحبت کرد، اما یک واقعیت در حال شکل گرفتن است؛ این تیم نشان داده برای ادامه مسیر الزاماً متوقف نمی‌شود. اگر ژسوس بتواند همین روند را حفظ کند، دوره پسارونالدو شاید برخلاف برخی پیش‌بینی‌ها، نه آغاز یک افول، بلکه شروع مرحله‌ای تازه برای فوتبال پرتغال باشد.
- نویسنده : محمد حسین اسماعیلی رها
