این روزها همه جا صحبت از لیست تیم ملی و جوانگرایی و آینده فوتبال است، در حالیکه به نظر می‌رسد این جوانگرایی بیشتر حاصل فشار فدراسیون فوتبال و افکار عمومی و مصدومیت مهره‌های همیشگی یا جا افتادن انها در تیم های باشگاهی جدید بوده است. به عبارت بهتر، قلعه‌نویی این کار را نه از روی علم و تصمیم قبلی، که از روی اجبار و شرایط انجام داده تا فشارها را از دوش خود بردارد.
او در حاشیه سفر به عراق اظهار کرد:<<بازیکنان باتجربه همچنان در برنامه‌های ما جای دارند و اگر شرایطشان مساعد باشد، حتما دعوت خواهند شد و سن برای ما ملاک نیست>>. همچنین گفت که اگر بازیکنان جوان در این اردو با برنامه‌های تاکتیکی ما هماهنگ شوند، مجددا دعوت خواهند شد. این ها یعنی؛
امیر قلعه‌نویی قلبا و شخصیتا همانی است که بود! او با پیرمردها راحت است و حوصله ریسک ندارد. نتیجه هم که تاثیری در سرنوشتش ندارد و ترجیح می دهد رابطه نزدیک و شخصی خود با این بازیکنان سن‌بالا را نگه دارد. او ستقیم به بازیکنان جوان گوشزد کرده که فقط در این دو اردو فرصت خودنمایی دارند و اگر نتوانند خود را ثابت کنند، باز هم سراغ همان بازیکنان جام جهانی ۲۰۲۶ می‌رود.
اما نکته مهم‌تر عبارت «برنامه‌های تاکتیکی» از زبان قلعه‌نویی است. ما در این چند سالی که ژنرال سابق فوتبال ایران نفر اول تیم ملی بود، جز سانترهای بلند و بی‌هدف در جریان بازی، کار تاکتیکی خاصی ندیدیم که به خاطرش جوانان مستعد و آینده‌ساز فوتبال نتوانند به تیم ملی راه پیدا کنند. پس مسئله اصلا برنامه‌های تاکتیکی نیست.
مسئله اینجاست که امیر از انتقاد و نظر متفاوت خوشش نمی آید و تنها بازیکنانی می خواهد که هر چه او گفت، بپذیرند و به به و تعریف کنند! رفتاری که این سالها بازیکنان پا به سن گذاشته و ضعیف برای حفظ جایگاه خود درپیش گرفته و جواب داده است! او به هیچ وجه تفاوت و شرایط تازه را برنمی تابد.
فرهنگ دانش - باشگاه خبرنگاران آزاد
شما همراهان دست‌به‌قلم خبرورزشی هم می‌توانید برای ارتباط با باشگاه خبرنگاران و ارسال یادداشت، روی این لینک کلیک فرمایید.
