از مدیریت استانی تا کمیته ملی المپیک، از انتخابات اسکیت تا نایب‌رئیسی بدنسازی؛ این زنجیره انتصابها چه معنایی دارد؟

آیا شایسته‌سالاری در ورزش جای خود را به روابط، همشهری‌گری و سفارشهای مدیریتی داده است؟
مسیر مدیریتی برخی از دوستان، پرسشهای جدی و قابل تأملی را درباره سازوکار انتصاب مدیران در ورزش کشور ایجاد کرده است.
مدیری که سابقه مدیرکلی ورزش و جوانان استان را در کارنامه دارد، پس از آن به ساختار مدیریتی کمیته ملی المپیک راه پیدا کرد و در ادامه در انتخابات ریاست فدراسیون اسکیت شرکت کرد؛ انتخاباتی که با وجود نداشتن سابقه شناخته‌شده تخصصی و فعالیت حرفه‌ای در رشته اسکیت، تا آخرین لحظه به لطف دوستان وزارتی در انتخابات می ماند و جالب تر اینکه رای بالایی هم می آورد اما زورش به رقیب نمی رسد.
اینجا یک پرسش اساسی مطرح می‌شود؛ چگونه فردی که سابقه تخصصی و میدانی شناخته‌شده‌ای در رشته اسکیت ندارد، توانسته است چنین میزان رأیی از مجمع یک فدراسیون تخصصی کسب کند؟
اما ماجرا به همین‌جا ختم نمی‌شود؛ اکنون ایشان به جایگاه نایب‌رئیسی فدراسیون بدنسازی و پرورش اندام رسیده است. چگونه ممکن است یک مدیر از مدیرکلی ورزش یک استان، به کمیته ملی المپیک برسد، سپس نامزد ریاست فدراسیون اسکیت شود و با کسب آرای قابل توجه در آن انتخابات حضور پیدا کند و در ادامه به مسئولیت نایب‌رئیسی فدراسیون بدنسازی برسد؟
آیا رشته بزرگ و تخصصی بدنسازی و پرورش اندام با وجود قهرمانان جهان، پیشکسوتان، مربیان، کارشناسان و مدیران باسابقه و متخصص خود، نیروی شایسته‌ای برای تصدی چنین مسئولیتی ندارد؟
البته باید بگوییم که موضوع مخالفت با حضور بانوان در مدیریت ورزش نیست؛ اتفاقاً حضور بانوان متخصص و توانمند در مسئولیتهای مدیریتی باید مورد حمایت قرار گیرد اما بحث اصلی، تناسب تخصص، تجربه و سوابق حرفه‌ای با مسئولیتهای محوله است.
از سوی دیگر، شائبه‌هایی درباره نقش ارتباطات شخصی، همشهری‌گری و تماسهای احتمالی برخی مدیران کل وزارت ورزش در شکل‌گیری این جابه‌جایی‌های مدیریتی مطرح است.
آیا همشهری بودن با برخی مدیران کل وزارت ورزش و رایزنی احتمالی آنان در چنین انتصاب‌هایی تأثیرگذار بوده است؟
آیا تماس و توصیه یک مدیرکل برای قرار گرفتن فردی در جایگاه مدیریتی یک فدراسیون، دخالت در استقلال تصمیم‌گیری آن فدراسیون محسوب نمی‌شود؟
همچنین درباره ارتباطات خانوادگی برخی مدیران با مسئولان شاغل در فدراسیونهای دیگر، پرسشهایی وجود دارد که نیازمند بررسی دقیق از منظر تعارض منافع است.
آیا این روابط و ملاحظات، در صورت اثبات، مصداق تعارض منافع و نقض اصول حکمرانی سالم در ورزش نیست؟
این پرسشها صرفاً متوجه یک انتصاب نیست؛ بلکه می‌تواند اعتبار سازوکار مدیریتی ورزش کشور و حتی عملکرد وزارت ورزش و جوانان را زیر سؤال ببرد.
آیا وزارت ورزش از استقلال فدراسیونها حمایت می‌کند یا قرار است با تماسها و توصیه‌های مدیران بیرونی، در تصمیمات داخلی فدراسیونها اثرگذاری صورت گیرد؟
انتظار می‌رود وزیر محترم ورزش و جوانان و مسئولان نظارتی، درباره این روند، معیارهای انتخاب و نقش احتمالی رایزنی‌های بیرونی شفاف‌سازی کنند.
ورزش ایران متعلق به ورزشکاران، قهرمانان، مربیان و خانواده بزرگ ورزش است؛ نه حلقه‌های محدود مدیریتی و روابط شخصی.
بدون شک شایسته‌سالاری باید معیار انتصاب باشد، نه سفارشهای پشت‌پرده.